Het pinkstert in de kerk

De Geest waait waar Hij wil.
God is de onberekenbare, de onvoorspelbare, de niet te vatten lentewind,pure creativiteit.
Wij zijn de bange wezels, bang van verandering, van nature behoudsgezind.
God is de Ander, speels als de wind, soms als een briesje,
soms als een rukwind die kan aangroeien tot een orkaan.

Dat mochten wij de laatste tijd ondervinden
Een orkaan raasde door de kerk.
Een oude vastgeroeste deur brak open met een gedruis dat werd gehoord in alle media.
Heel de wereld stond ernaar te kijken, verbijsterd of geprikkeld.
Zo maakt de Geest komaf met een bange kerk
die haar eigen falen toedekt achter gesloten deuren.
Zo'n orkaan kan voor de kerk meer betekenen dan een concilie.

Laat de kerk nu nederig erkenen dat zij geen monopolie heeft op morele waarheden
maar dat zij open en ontvankeijk staat voor al wie van elders komt.
Dat zij mét hen bezorgd is om de toekomst van de mensheid.

Als dat zo is voor de kerk in het groot, is dat ook zo voor de kerk in het klein.
Nederig moet ieder zijn weg zoeken met de warme adem van Gods Geest in zijn nek,
door de rijke verworvenheden van deze tijd heen,
beducht voor alle uitwassen en ongerechtigheden,
maar open en ontvankelijk voor hen die ook vanuit een andere inspiratie
bouwen aan de toekomst van de wereld. (naar Manu Verhulst in Tertio)